Mr Mroczna Środkowo-Wschodnia Europa ISSN 1899-5179

Włączam play, dobiegają pierwsze dźwięki „Mirrored”, pogrążam się w lekturze:

Zapiski Zamoyskiego przedstawiały się następująco (pisał po polsku):
60°/kaskadowa grawitacja, warkocz Słońc, z lewej Strefa — T
30°/140: krótka pętla
wyjście na 150°: konstrukt metaliczny (?)
wyjście na 120°: równina etc. (do 1000 płaska pętla na 90°)
wyjście na 90°: jezioro nocy, bardzo krótka pętla (to samo zielsko!)
wyjście na 60°: ! Strefa +++T (ostre cięcie)
wyjście na 30°: pętla, cd.
wyjście na 0°: pętla, cd.
wyjście na 330°: Möbius, ok. 50 m do nieba, odbicie sawanny, widzę siebie z góry (tzn. z dołu); rzuciłem tam kamień, spadł tu obok; czy rozwija się analogicznie w innych kierunkach 3D? Jacek Dukaj, „Perfekcyjna niedoskonałość”

Taak. Gdybym rzeczywiście powrócił dzisiaj do „Perfekcyjnej niedoskonałości”, czytałbym przy dźwiękach debiutu Battles, ponieważ ich muzyka jest zaiste futurystyczna i klimatem pasuje jak ulał do książki. Wyobrażam sobie nawet, że występujące na kartach dzieła Dukaja byty postludzkie, phoebe’owie, też słuchały wytworów w stylu „Mirrored”.

Battles to kolejna grupa, którą tworzą muzycy wywodzący się z innych bandów. Są to: Ian Williams z Don Caballero i Storm & Stress, David Konopka z Lynx oraz John Stanier z Helmet i Tomahawk. Składu dopełnia solowy multiinstrumentalista Tyondai Braxton. Mamy zatem do czynienia z dojrzałymi artystycznie twórcami, co znajduje swoje nomen omen odbicie w osobliwej muzyce, proponowanej w ramach Battles.

Pierwszą długogrającą płytę zespołu poprzedziło kilka udanych EP-ek: „Tras”, „EP C”, „EP B” (2004) i „EP C/B” (2006) Owe forpoczty „Mirrored” sprawiły, że oczekiwania wobec debiutu były bardzo duże. Nie do końca zostały spełnione…

Dla porządku można by przykleić im etykietę post-rock / math-rock / neo-prog, ale trzeba powiedzieć, że Battles mieszając rozmaite stylistyki stworzyli nową jakość. SF-rock? Wydaje się, że muzycy, niczym inżynierowie architekci, spędzili sporo czasu na projektowaniu kompozycji, przebierając w dźwiękach, podmieniając i cyzelując je niemal bez końca, by w studiu przystąpić do nagrania materiału zapiętego na ostatni guzik. Dawki elektroniki i syntetycznych gitar są dokładnie obliczone, wszystko zaś wspiera się na fundamencie wygenerowanym z nie lada precyzją na bębnach. Większość kompozycji na „Mirrored” budowanych jest na pojedynczych, powtarzanych natrętnie motywach, do których stopniowo dokładane są kolejne przewidziane w projekcie elementy. Do tego dochodzi dziwacznie przetworzony wokal, brzmiący chwilami jak chóralne zaśpiewy animowanych siedmiu krasnoludków w tańcu godowym przed Królewną Śnieżką („Atlas”) albo skarga tychże — po odrzuceniu zalotów („Leyendecker”).

W efekcie otrzymujemy dzieło o laboratoryjnym klimacie i odhumanizowane, chwilami absurdalne, balansujące na granicy kiczu… lecz to właśnie jest w „Mirrored” frapujące.

Mimo to, album jako całość nie zachwyca. Muzycy, jakby szukając sposobu na urozmaicenie płyty, pokusili się o eksperymenty w stylu The Mars Volta. Zmiany (zwolnienie) tempa, plamy dźwiękowe i różne „odjechane” dźwięki… Tyle, że na „De-Loused in the Comatorium” wypada to lepiej, tutaj twórcom zabrakło polotu: takie utwory jak „Rainbow”, „Bad Trails” czy „Prismis”, choć formalnie bez zarzutu, są albo przekombinowane, albo po prostu nudne. Zaburza to spójność debiutu i powoduje, że w okolicach szóstego utworu płyta staje się męcząca, przeskakujemy więc do znakomitego Tij, czekającego pod dziesiątką.

Słabsza część płyty sprawia, że „Mirrored” z pewnością nie trafi na podium w moim prywatnym rankingu 2007 r. Doceniam jednak ów album za oryginalność przedstawionej wizji. Być może Battles zapoczątkowali nowy trend w muzyce i znajdą się naśladowcy. Oby — będzie wówczas szansa na doczekanie się czegoś dużo ciekawszego od rozdmuchanej medialnie Nowej Rockowej Rewolucji.

© 2007 Lech Głowacki