Mr Mroczna Środkowo-Wschodnia Europa ISSN 1899-5179

Swego czasu z kolegą Sławkiem i koleżanką Moniką stworzyliśmy Monique — wirtualną piosenkarkę, wymyśloną w celu wykpienia pozbawionych talentu gwiazdek muzyki pop. Monique nagrała wirtualną piosenkę, udzielała wirtualnych wywiadów, a wszystko dzięki — nomen omen — Wirtualnej Polsce, na stronach której można było zapoznawać się z jej twórczością, oglądać zdjęcia z koncertów (a jakże, wirtualnych) i zamieszczać komentarze.

Śmiechu było przy tych ostatnich co nie miara, gdy zniesmaczeni internauci wytykali w nich brak talentu wokalnego Monice i niedociągnięcia realizatorskie Sławkowi. Jednak gdy na stronie zagościły komentarze pozytywne, takie jak zarąbisty kawałeczek, troszeczkę za prosty, ale troszkę doszlifować i przebój pierwsza klasa, rozbawienie mieszało się z pewną dozą zażenowania. Po prostu nie mieściło się nam wówczas w głowach, że taki chłam może się komuś podobać.

Dziś wiemy, że może. Jesteśmy wszak o parę lat starsi i bogatsi o kilka doświadczeń, jak choćby ogólnopolski sukces w niczym nie ustępującej Monique Mandaryny. Przyjęliśmy do wiadomości i zaakceptowaliśmy ze smutkiem fakt, że masowy odbiorca kupi każde barachło, byle było odpowiednio zapakowane. I tylko czasami, gdy stężenie plastiku w mediach wielokrotnie przekracza dopuszczane przez nas granice, trafia nas szlag.

Niewtajemniczonym wyjaśniam: Scooter to gwiazda nurtu określanego potocznie mianem techniawy, ucieleśnienie tandety i rozdmuchanej do monstrualnych rozmiarów komercji. A mówiąc już całkiem dosadnie, owo bożyszcze dresiarzy, ów mokry sen Marka Sierockiego jest mniej więcej tym dla muzyki, czym Aleksander Łukaszenko jest dla demokracji. A jednak gości na łamach „Wyborczej” — gazety, której autorom rzekomo nie jest wszystko jedno.

Z początku struchlałem. Czyżby Bydgoszcz do tego stopnia ogarnęła plaga prowincjonalizmu, że niedoszły koncert Scootera urasta w niej do rangi wydarzenia artystycznego? Prędko jednak odrzuciłem tę opcję — są przecież w Bydgoszczy takie miejsca jak klub Mózg, które ratują to miasto przed widmem małomiasteczkowości, przeciwważąc zasypującym je megatonom plastikowego śmiecia. Powód obecności Scootera w „Gazecie” musiał być więc inny. I wtedy do mnie dotarło, olśniło niczym słońce w zimowy poranek — teksty w bydgoskiej „Wyborczej” pisze komputer!

Za dawnych czasów, gdy Zetki i Eremefki nie było jeszcze na świecie, praca w radiu nie była wcale łatwym zadaniem. Bycie redaktorem muzycznym wiązało się z posiadaniem niemałej wiedzy muzycznej, nieustannym słuchaniem płyt i wyrabianiem opinii na ich temat. Przede wszystkim jednak zadanie to wiązało się z posiadaniem władzy. Redaktorzy sami bowiem decydowali, jakie piosenki były emitowane. Straszne to były czasy, bo niedobrzy redaktorzy nierzadko dobierali muzykę na przekór słuchaczom — trudną, wyszukaną i nieznośnie ambitną. Doprawdy, słuchanie radia mogło być niekiedy prawdziwym koszmarem.

I wtedy z wybawieniem przyszły komputery, przeganiając złośliwych redaktorów sprzed konsolet i wyręczając ich w doborze muzyki. Tak powstały playlisty, oparte nie na nie widzimisię, lecz na badaniach rynku, pokazujących czarno na białym, czego ludzie chcą słuchać. Każdy w ten sposób wygrywał: wygrywali słuchacze (bo wreszcie dostawali, co chcieli), wygrywali właściciele rozgłośni (bo ich notowania wzrastały), wygrywały ostatecznie komputery (bo przejęły kontrolę nad światem w sposób bardziej wyrafinowany, niż w „Terminatorze” i „Matrixie” razem wziętych).

Albowiem rynek prasy regionalnej — jak donosi Jerzy Gąsienica-Stonoga w „Zmyślonych bzdurach na tematy różne” — okazał się zbyt mały, by zapewnić poczytność gazetom adresowanym do elit, zmuszając redaktorów regionalnych czasopism do pisania pod publiczkę. I tak toczyli oni wewnętrzne spory, ilekroć przychodziło im napisać notatkę o okradzionym kurniku czy zredagować wzmiankę o sezonowej przecenie w Biedronce. Siłą rzeczy przemycali więc do pisanych artykułów coś od siebie, jak choćby Bogumił Kolano w tekście zatytułowanym „Eksplozja metanu w fabryce gumiaków, a swoją drogą, ostatnia płyta The White Stripes to ekstatyczny majstersztyk alternatywnego rocka”.

Praktykom tym położyć trzeba było czym prędzej kres. I tu również pomocne okazały się komputery, które — opanowawszy umiejętność konstruowania zdań na poziomie szkoły podstawowej — idealnie nadały się do redagowania notatek, wzmianek i innych prasowych tekścików w oparciu o badania rynku, pokazujące czarno na białym, o czym ludzie chcą czytać. Z niekrytą dumą donoszę, że bydgoska „Gazeta Wyborcza” jest jedną z pierwszych gazet w kraju, w której grono redaktorów w całości zastąpiono komputerami. I to tłumaczy obecność Scootera na jej łamach — po prostu, z badania przeprowadzonego wśród mieszkańców miasta wynikło, że dla bydgoszczan koncert Scootera to wydarzenie kulturalne numer jeden.