Mr Mroczna Środkowo-Wschodnia Europa ISSN 1899-5179

Ron Tych Gier, tuż przed wizytą u Gluskapa, zażył pół listka Lucy, mając nadzieję, że dzięki temu specyfikowi uzyska właściwy albo przynajmniej bardziej ostry obraz całej sprawy. Ochroniarza, który nie chciał wpuścić go do mieszkania, pozbawił przytomności ciosem w kark.

Fernand Gluskap nie wyglądał zdrowo, i rzeczywiście nie czuł się chyba najlepiej. Tania albo Tess częstowała go kubkiem soku z kiszonej kapusty; siedzący przy stoliku Karol Bullmaister głośno planował najbliższą trasę koncertową. Przerwał wywód, w chwili gdy Tych Gier przedstawił się jako agent specjalny Ron Tych Gier. Nie zważając na obecność menadżera, przeszedł do sedna:

— Fernandzie Gluskap, jest pan obiektem polowania. Poluje na pana Szybka Stopa, legendarny zabójca, któremu jeszcze nikt się nie wymknął. Moim zadaniem jest go powstrzymać.

Gluskap przetarł oczy, słuchał z niedowierzaniem albo w ogóle nie docierały do niego komunikaty Tych Giera.

— Musimy jak najszybciej, to jest w ciągu paru minut, wydostać się poza obręb Serca, uciec jak najdalej. Proszę się szykować, panie Gluskap.

— Ależ to niemożliwe! — zaprotestował Bullmaister. — Ja protestuję! Lada dzień rozpoczynamy przygotowania do koncertów, wkrótce wyruszamy w trasę.

— Lada chwila pan Gluskap będzie trupem, jeśli tu zostanie. — Tych Gier rozejrzał się. — Fast Foot jest blisko, czuję to.

— To jest zamach na jego wolność! — gestykulacja Bullmaistera wyglądała jak zespół tików nerwowych. — Pan zdaje się zapominać, kim jest Fernand Gluskap. To twórca twistrolla! Zaraz, zaraz… Proszę mi pokazać swój identyfikator! Czy ja nie widziałem pana u Mordega Baloona?!

Tych Gier wręczył ID Bullmaisterowi, po czym zbliżył się do człowieka, którego miał chronić — którego pilnował od chwili, gdy przekroczył próg habitatu. Zajrzawszy mu w oczy, ocenił, że szarość jego oblicza nie była spowodowana zwykłym zatruciem; to musiał być silny specyfik…

— Panie Gluskap, nalegam, by się pan pospieszył.

— Oczywiście…

— Czy ta dama będzie nam towarzyszyć? Przyda się panu pomocna dłoń.

— Nie sądzę, żeby… — Gluskap podniósł się z fotela, rozłożył ręce.

— Chcę jechać! — powiedziała Tania albo Tess.

— Postanowione. Daję wam pięć minut. Proszę wziąć tylko rzeczy niezbędne, takie które zmieszczą się w jednej torbie.

— Nie, nie — Bullmaister kręcił głową — tak nie można. Fernand, obowiązują cię kontrakty. Jeśli teraz wyjedziesz, znikniesz, będziesz płacił kary do końca życia. Reklamodawcy nie darują ci. — Zwrócił głowę ku Tych Gierowi, oddał ID. — Szanowny panie agencie specjalny, jeśli zrobi pan, co zamierza zrobić, rozgłoszę o tym w mediach! Pan nie wie, nie rozumie chyba…

— Proszę, byście zaczęli się państwo pakować!

Gluskap rozglądał się wokół w roztargnieniu, więc Tania albo Tess pociągnęła go energicznie za sobą. Gdy zniknęli w sypialni, Bullmaister wycedził:

— Wzywam ochronę! I. Excuser się z tobą…

Tych Gier chwycił go za kark, drugą ręką zasłonił mu usta i szamoczącego się wyciągnął z mieszkania. Ochroniarz, który ku zdumieniu Tych Giera odzyskał był przytomność, zdołał właśnie doczołgać się do windy.

— Uciekasz, bratku, i słusznie. Nie pisnąłeś jednak, doceniam to. — Stanął nad nim, przytrzymując Bullmaistera. — Gdyby nie ten gaduła, puściłbym cię wolno, lecz muszę go zgładzić, a przez to i ciebie. Przykro mi, ale wiedz, iż w imię słusznej sprawy.

To powiedziawszy, Tych Gier skręcił Bullmaisterowi kark. Ochroniarz wrzasnął przeraźliwie, acz krótko.

— Może cię sklonują — szepnął agent, po czym wepchnął obydwa ciała do windy i wcisnął zero.

— Do domu w Lasach — powiedział Gluskap.

— Co pan powiedział?

— Proszę się kierować na lotnisko, polecimy do domu w Lasach.

— Ja mam pana chronić przed Fast Footem, ja ustalę kierunek ucieczki.

— Jeśli nie tam, nigdzie. Nie ruszę się nigdzie.

— Może powinniśmy jednak zdać się na specjalistę — wtrąciła Tania albo Tess. Ron Tych Gier zauważył, że pachniała pięknie, acz osobliwie.

— A w ogóle skąd mam mieć pewność, że jest pan agentem służb specjalnych? — zapytał Fernand.

Tych Gier po raz kolejny wyciągnął płaski identyfikator i podał Gluskapowi, siedzącemu razem z Tanią albo Tess na tylnej kanapie samochodu.

— Proszę wczytać do komunikatora…. Lasy są rozległe, gdzie leży posiadłość? Co jest w sąsiedztwie?

— To duży dom, stoi samotnie w Dolinie Danzski, nie znajdzie go pan na mapie, nie jest podpięty do żadnego systemu telemetrycznego. Jedyny klucz do domu, który mam przy sobie, zawiera współrzędne określające jego położenie. Polecimy wynajętym śmigłowcem; inne maszyny pasażerskie tam nie docierają, dziki teren.

Tych Gier pokręcił głową.

— Wynajęcie śmigłowca nie wchodzi w grę… — odpowiadając, rozważał jednocześnie propozycję Fernanda. Zmiana trasy ucieczki w ostatniej chwili mogła podziałać na korzyść…

— Niech będzie, skoro pan nalega. Pojedziemy jednak samochodem.

— Najbliższa doga jest oddalona od domu o dwa, trzy dni marszu — stwierdził ponuro Gluskap.

— W każdym razie tak podaje dokumentacja.

Agent wyjaśnił, że podróżując śmigłowcem pozostawią za sobą wyraźne ślady.

— Zarchiwizowana wytyczona trasa lotu, płatność kartą kredytową no i pilot będzie miał dużo do powiedzenia Fast Footowi. Musiałbym go zabić.

Patrzyli na niego z niedowierzaniem.

— Trudno, musicie się przygotować na pieszą wędrówkę.

— Nie mamy jedzenia — zauważyła Tania albo Tess. — A poza tym, przez pośpiech nie wzięłam wielu potrzebnych rzeczy; zresztą, nie zmieściłyby się w jednej torbie… Dlaczego nie pozwolił pan wziąć co najmniej dwóch, po jednej na osobę?

— W bagażniku są trzy duże plecaki z odzieżą i bielizną oraz dwie torby zapasów żywnościowych. Siedziba, do której chciałem was zabrać, też leży na odludziu.

— No proszę! A damską bieliznę też pan spakował?

Agent uśmiechnął się.

— Spodziewałem się, że pani z nami pojedzie. Może włączę jakąś muzykę…

Tych Gier, przyspieszając, zerknął we wsteczne lusterko: Tania albo Tess patrzyła obojętnie przez szybę auta; Gluskap, z przymkniętymi powiekami, kiwał głową.

„Jeszcze w zeszłym tygodniu było tylko patroszenie, ryb patroszenie… Ale przecież jedna z nich, dobrze przyprawiona, wywołała tę wizję…”— pomyślał agent, po czym rzekł głośno:
— Jeśli już sprawdziliście, proszę o identyfikator i komunikatory.

Podali mu odruchowo, dopiero gdy schował identyfikator i urządzenia pod poncho, Gluskap zapytał:

— Do czego panu potrzebne?

Uśmiechnął się. — Do niczego. Za chwilę je zniszczę.

Późnym popołudniem, minąwszy małą stację paliw, agent zatrzymał samochód na poboczu drogi. Wypakowali bagażnik i zagłębili się w las.

Drzewa rosły w odstępach kilkumetrowych, na podłożu słał się szary mech; było wilgotno i zupełnie cicho. Agent prowadził, wprowadziwszy współrzędne domu do swojego komunikatora.

— Nie obawia się pan korzystać z publicznych łączy? Przecież mogą — ktokolwiek miałby to być — nas namierzyć — zauważył Gluskap.

— To jest niepubliczne — odparł Tych Gier, nie obejrzawszy się. — Bezpieczne.

Po godzinie wędrówki Tania albo Tess zdjęła plecak, oparła się o drzewo.

— Dokąd on nas prowadzi?

Gluskap tylko westchnął. Oprócz plecaka dźwigał bagaż, który zabrali z domu, oraz torbę z żywnością.

— Zamiast obiecanego domu, dzikie ostępy! Nie mam siły.

Tych Gier zawrócił, przyjrzał się uważnie dziewczynie.

— Krótko odpoczniemy — zadecydował. — Zjemy.

Gdy siedzieli w trójkę, Fernand zapytał:

— Dlaczego ktoś miałby mnie zabić?

— Lepiej niech pan uwierzy na słowo — odrzekł Tych Gier.

— To trochę mało. Chyba należy mi się jakieś wyjaśnienie. W domu, w pierwszej chwili, nie zdziwiła mnie ta informacja. Teraz jednak coraz bardziej w nią wątpię.

Tych Gier ugryzł kolejny kęs jabłka.

— Być może w posiadłości starczy czasu, żeby o tym spokojnie porozmawiać.

— Proszę powiedzieć teraz!

— Nie. Kończcie jeść i ruszajmy.

— A jeśli nigdzie nie pójdę?

— Nie będę pana zmuszał. Odejdę. Jednak proszę pamiętać: z chwilą, gdy dotrzecie do najbliższych zabudowań, o ile oczywiście zdołacie odnaleźć kierunek, może się pan już gotować na bezpowrotną śmierć. Fast Foot nigdy nie zaprzestaje polowania, prędzej czy później wpadnie na trop.

Tych Gier wstał, Tania albo Tess z nim. Gluskap spojrzał ponuro.

— Po co wobec tego uciekamy? Po co w ogóle opuściliśmy Serce?

— Żeby zyskać na czasie. Przygotować się do obrony. Zamierzałem przerzucić was na północną półkulę, do zaprzyjaźnionego gospodarstwa agroturystycznego Pocahontas, ale pan zdecydował inaczej. Ruszajmy.

— Sądzi pan, że w owym gospodarstwie byłoby bezpieczniej? — pytał dalej Gluskap, krocząc tuż za agentem.

— Nie wiem.

— Pojedźmy tam…

— W obecnej sytuacji wybieram pańską posiadłość. Bliżej.

Noc przespali na ziemi, w kilku warstwach odzieży. „O namiocie nie pomyślałem.” — Tych Gier rozłożył ręce. Po namowach Tani albo Tess zgodził się na rozpalenie małego ogniska, jednak bez wahania zalał je resztką kawy, gdy tylko upewnił się, że dziewczyna i Fernand śpią głęboko.

Dalszą wędrówkę rozpoczęli przed świtem. Agent wyprzedzał dwójkę uciekinierów o kilka metrów, skupiając uwagę na przepatrywaniu okolicy. W takcie postojów nie zagadywał; na zadawane pytania odpowiadał zdawkowo. Był zadowolony, ponieważ dziewczyna i Fernand wyglądali na coraz bardziej zaniepokojonych.

Pustka i cisza lasu.

Wreszcie ujrzeli dom.

Cisza i ciemność. Gdyby dane mu było wrócić do Serca, i gdyby na prośbę ciekawskiego miał opisać dom i przestrzeń wokół, zacząłby właśnie od ciszy i ciemności. W tej ciszy brzmiała też prędka rzeka, ale czy brzmiała na pewno? Czy cisza nie pochłaniała jej szumu?
Wyjście na dwór po zmroku mogło być niebezpieczne dla tych, którym natura nie zabrała wzroku lub, jeśli kto woli — pozostawiła. Tutaj wzrok nie przyzwyczajał się do ciemności albo czynił to na tyle długo, że zanim nastąpiło, patrzącego ogarniał niepokój — przepędzał go z dworu, z powrotem do domu.

Mieszkać w nim samotnie znaczyło mierzyć się każdego dnia z nadmiarem pomieszczeń, wąskich, słabo oświetlonych korytarzy i stopni schodów wiodących z salonu na piętro i poddasze. O ile rozległa przestrzeń salonu, który rozciągał się na prawo i lewo od głównego wejścia, mogła przyprawić o zawrót głowy, o tyle pokoje na kondygnacjach zaskakiwały swą ciasnotą.

Ron Tych Gier wypił duszkiem szklankę wody, potem zgniótł naczynie, a szkło posypało się do umywalki. Wypatrywał w lustrze własnego odbicia, ale wciąż majaczyła twarz Gluskapa. Lucy była bezlitosna: wtłaczała mu do głowy myśli Fernanda, jego niepewność i lęki, jak choćby te o ciszy i ciemności.

Jak długo tak stał? — nie potrafił ocenić. Dopiero, gdy nogi zaczęły mu cierpnąć, zrozumiał, że wreszcie staje się sobą. Rozejrzał się po małym pokoju, do którego światło wpadało przez dachowe okno. Na krześle leżała koszula zachlapana krwią.

Z dołu dobiegała muzyka, leniwe dźwięki. Gluskap i dziewczyna siedzieli zapewne w salonie albo w przylegającej do niego kuchni.

Cisza i ciemność. Ledwie zapadał zmierzch, dom pogrążał się w mroku, ponieważ agent zabronił włączania lamp. Używali świec. Zabronił też palenia w kominku i głośnego grania muzyki, co najbardziej rozdrażniło Gluskapa. Gluskapa. Gluskapa… Dość!

Tych Gier opadł na łóżko. Teraz i ono splamiło się krwią, tym razem ze skaleczenia na jego dłoni.

Cicho zabrzęczał komunikator. Agent nie podnosząc się, wyciągnął rękę w stronę stolika.

— Oto jest linia podziału — powiedział.

— Jaka linia? — zapytał głos. — Gdzie jesteście?

— Dawne hasło… Nieważne. Zmieniliśmy kierunek, nie jedziemy do Pocahontas.

— Dokąd zatem?

— Dopóki nie zorganizujesz oddziału medycznego, nie ma potrzeby, byś wiedział. Nadarzyła się okazja, by zaszyć się w innym miejscu.

— Bezpiecznym?

— Chyba nie chciałeś zadać tak głupiego pytania. I mam nadzieję, że mnie teraz nie lokalizujesz, a jeśli tak, skasuj. Oby Fast Foot jak najpóźniej nas odnalazł, bo że odnajdzie, jestem pewien. Póki co, mam na karku Profetów…

— Przykro mi to słyszeć.

— Będą nam uprzykrzać życie, ale dzięki temu Gluskap utwierdzi się w przekonaniu, że grozi mu niebezpieczeństwo, i może nie będzie się palił do powrotu. Coś jeszcze? Nie jestem w nastroju do długich, niepotrzebnych pogawędek…

— Posprzątałem po Bullmaisterze; mój człowiek zajął jego miejsce. Wszystko… Aha, agentka, która opiekowała się Gluskapem jest poddawana deprywacji.

— Wątpię, czy będzie miała coś ciekawego do powiedzenia, ale na wszelki wypadek prześlij mi zapis przesłuchania. Amen.

Ron Tych Gier uznał, że najwyższy czas zejść do salonu, by porozmawiać z Fernandem i Tanią albo Tess.

Rano, po pierwszej nocy spędzonej w domu, wyszli w trójkę na dwór i zobaczyli człowieka, który kręcił się w pobliżu ogrodzenia. Tania albo Tess zaczęła przeraźliwie krzyczeć, a obcy rzucił się do ucieczki, w głąb lasu.

Tych Gier dopadł uciekiniera w odległości dwustu metrów od zabudowań. Nie udało mu się wydostać od niego żadnej informacji. Tamten wiedział, jaki los go czeka, więc milczał jak grób. W płaskim plecaku, oprócz resztek prowiantu i butelki z zimną kawą, Ron znalazł kartę kredytową, kord i komunikator. Urządzenie i kartę zniszczył, potem zjadł kanapkę.

Gdy wrócił, nie mógł się dostać do domu. Drzwi zatrzaśnięte, jedyny klucz dostępu był w posiadaniu Gluskapa, który nad wyraz poważnie potraktował polecenie nie wpuszczania nikogo. Nie odpowiadał na wołanie i pukania. Ron usiadł przed wejściem. Wtedy właśnie zażył plasterek Lucy.

Nie pamiętał, kiedy mu otworzono; jak pijany wszedł na górę, zamknął się w pokoju.

Teraz znalazł Gluskapa z dziewczyną siedzących przy kuchennym stole, pochylonych nad filiżankami.

— Pozwólcie, że napiję się mocnej czarnej kawy, a następnie wszystko wam wyjaśnię — powiedział.

Milczeli, jakby bali się przy nim odzywać.

Opowiedział im prawie wszystko: o związku Fernanda z rządowym programem produkcji klonów (na wieść o tym, Tania albo Tess zaszlochała); o wyroku wydanym na Gluskapa po sukcesie twistrolla; o aspiracjach Profetów; wreszcie o decyzji Ciała Rządzącego, by ocalić Fernanda i jego taniec.

— SEN poszło po rozum do głowy i słusznie uznało, że pańska śmierć nie wpłynęłaby korzystnie na społeczne nastroje — skłamał Tych Gier. — Oczywiście umocniłaby zwolenników Konwencji Życie, lecz tylko pod warunkiem, że nie wyszłoby na jaw, że oni sami maczali palce w zamachu na… ciebie. Jeśli pozwolicie, przejdźmy na „ty”; to nam ułatwi codzienne kontakty… Otóż… jesteś zbyt popularną postacią; jeśli umrzesz, dziennikarze nie spoczną, póki nie dojdą do prawdy.

Gluskap stukał palcami w blat stołu; wreszcie rzekł, patrząc na dziewczynę:

— W pobliżu tego domu jest cmentarz z grobami mojego ojca i dziadka.

Tych Gier udał zaskoczenie.

— A więc informacja, że jesteś klonem jest pomyłką… Tym bardziej należy cię uratować. Powinieneś żyć.

— Tym bardziej… — mruknął Fenrnand zapatrzony przed siebie. — Jakie mam szanse?

— Uff… Uchylmy na chwilę okno. Musimy wietrzyć te pomieszczenia od czasu do czasu. Tylko nie zapominajcie potem zamykać. Szanse… Nie wiem. Nie spotkałem wcześniej Szybkiej Stopy, ale powiadają… że jest niezawodny. Cóż, zrobię, co w mojej mocy, byś żył.

— Jak długo tu zostaniemy?

— Przez pewien czas. Kilku agentów próbuje nawiązać kontakt z Fast Footem, żeby anulować zlecenie, ale to może być bardzo trudne. Podstawą każdego kontraktu z Szybką Stopą jest to, że jego postanowienia nie mogą ulec zmianie… Wygodne, ale też bezpieczne podejście. Dla zleceniodawców pewnych swego jest to doskonała gwarancja, że nikt nie przeszkodzi Szybkiej Stopie w wykonaniu zadania, chyba, że śmierć.

— Będziemy tu tak na niego po prostu czekać?

— Może za jakiś czas przeniesiemy się do Pocahontas. Na razie mamy na głowie Profetów.

— Przecież moje zniknięcie z Serca też nie pozostanie bez echa! Miałem zaplanowane koncerty!

— Dlatego będę się starał, byś jak najszybciej do Serca powrócił. Tymczasem Karol Bullmaister wie, co robić.

Fernand wstał i ruszył do salonu.

— Poczekaj, dokąd idziesz? — zawołała Tania albo Tess, jakby nagle odzyskała głos.

— Nigdzie się nie wybieram. Płyta się skończyła, nie słyszycie? Włączę inną.

Agent pokiwał głową.

— Doskonale. Muzyka umili nam rozmowę. Wróć do nas, ponieważ musimy określić zasady postępowania na co dzień, przekażę wam parę wskazówek…

Zanim jeszcze opuścił swoje gospodarstwo, Ron Tych Gier przewertował stary notatnik, w którym zapisywał ważne kontakty. Po przybyciu do Serca, ze stacji udał się prosto do małej restauracji z dala od centrum. Lokal był prawie pusty; przy jednym ze stolików czekał na niego mężczyzna. Przywitali się milcząco, uściskiem dłoni, usiedli.

— Sprawy toczą się szybko — powiedział mężczyzna. — Nie ma czasu na analizy, scenariusze, organizowanie się.

— Będziemy improwizować.

— Jesteś pewny, że to on?

— Nie. Po Lucy nigdy nie można być pewnym, z Horoskopu za każdym razem odczytuję co innego. Ale zakładam, że wizja się ziści. Jeżeli, jak mówisz, SPSEN zleci mi ochronę Gluskapa, przewiozę go i dziewczynę do Pocahontas. Zadbaj o zaprowiantowanie i odzież. Czy jesteś w stanie zorganizować odpowiednią grupę medyczną?

— Postaram się. Ale to może nie wypalić.

— Dlatego musimy ich wywieźć z miasta. Jest szansa, że na odludziu zrobią, co do nich należy, a przy odrobinie szczęścia… Liczę, że szczęście się uśmiechnie. Lecz przedtem dowiedz się jak najwięcej: jaki tryb życia prowadzą, co jedzą, jakie leki biorą, jaką stosują antykoncepcję, i tak dalej. Masz dobę. Jutro spotykam się z Ciałem. Nie mogę się potem ociągać, będą mi patrzeć na ręce.

Kelner podał kawę. Tych Gier zaciągnął się lekko cygarem.

— Ustalmy sposób komunikacji…

To była pierwsza noc po przybyciu do domu w lesie. Tych Gier wydobył z wewnętrznej kieszeni opakowanie tabletek, które jego człowiek w SPSEN zdołał mu dostarczyć przed ucieczką. Tania albo Tess i Gluskap powinni już spać twardo po tym, jak do kolacji wypili herbatę ze środkiem nasennym.

Nacisnął klamkę i wszedł do pokoju na piętrze. Poświecił latarką. Zatrzymawszy się przy dużym łóżku, krótką chwilę przyglądał się wtulonym w siebie postaciom.

Poszukiwania nie trwały długo: w szufladzie nocnej szafki znalazł identyczne jak to, które posiadał, opakowanie tabletek. Zanim je podmienił, sprawdził, ile pigułek brakuje, po czym ze swojego opakowania usunął taką samą ilość. Tabletki schował do kieszeni. Następnie ostrożnie, nie spiesząc się, przeszukał rzeczy Fernanda. Spory zapas prezerwatyw spoczywał jeszcze w torbie. Agent zabrał wszystkie. Gluskap, gdy nie będzie mógł ich znaleźć uzna, że zapomniał zabrać z domu, albo że wypadły w drodze. Zresztą wszystko jedno, co sobie pomyśli.

Tych Gier opuścił pokój, upewniwszy się, że nie pozostawił żadnych śladów, i zszedł na dół do salonu. Za oknami była tylko czerń nocy, zlewające się w jedno szum drzew i szum rzeki. Agent wiedział, iż czeka go długi i męczący pobyt na tym odludziu.

© 2008 Lech Głowacki