Mr Mroczna Środkowo-Wschodnia Europa ISSN 1899-5179

Melancholia Emi Andrzej Coryell

Jestem smutna, ale smutkiem głębi. Rozdzierającym, prawie rozkosznym. Na granicy wesela, które starannie przeżuwa i wchłania. Z kapelą smyczkową i dętą, tańcami i welonem.

Na jego krańcu pobudowano mury cyklopie, głaz na głazie, kamień na kamieniu. I wieże wilgotne wzniesiono, tam hula przeciąg i wiatr.

Opasano mnie potrójnym pierścieniem czarnego bazaltu. I mosty przerzucono, by ból łączył krwiobiegiem przeszłość i przyszłość. Nie ma teraźniejszości, nikomu nic nie potrzeba, sekundy migają iskrami w lodowatej wodzie potrójnych fos. Ich syk donośny ostrzeżeniem węża. Oddala się ode mnie splot po splocie.

Nie oddalaj się, smutku, wypełniony słodkim jadem. Bo marzę o ukąszeniu, o zimnym uścisku. Prawdę ci śpiewam, która kłamstwo głosi, nie mówmy o smutku, nigdy go nie było.

Na Polach Elizejskich pojawiły się maki. Zwiędną szybko, dobije je słońce.

© 2011 Andrzej Coryell