Mr Mroczna Środkowo-Wschodnia Europa ISSN 1899-5179

Opuściłaś mnie, Najmilsza,
po tylu latach, tych wszystkich
rozżarzonych węglach, najwspanialszych
rzekach na jakie było nas stać,
lekkim dydkiem. Widziałem
wiele różnych
rozstań, tych scen
z płaczącymi ludźmi,
przegranymi facetami. Nie wierzyłem,
Najmilsza.

Wiesz, siedziałem wtedy
na czacie. Po jedenastej
kawie straciłem resztki
godności. Nie próbowałem już nawet
zapamiętywać. Te wcześniej odrzucone
jako niegodne człowieka
w moim wieku i o mojej pozycji (wysoko
stałem), owe myśli
i wizje powróciły. Z trzaskiem
zamknęłaś drzwi. Widziałaś
mnie z nimi wszystkimi. Wybacz.
To był ostatni raz.

Obudziło mnie własne pierdnięcie.
Odwracam się, patrzę:
moja dziewczyna siedzi przed komputerem i gra w...
jakąś zręcznościówkę z myszką. Podoba mi się.
Wstałem.

Musiałem ją pocałować. Wzwód
nie ustępował i potem miałem
problem w łazience, ale
dobrze chwilę tamtą z nią (cudowną, natchnioną)
na podłodze wspominam.

Dałeś mi do myślenia, skurwysynie,
tym swoim wierszem o Leninie.
Chwilę wcześniej panowałeś nad mą duszą,
chwilę później pusto było pod tą gruszą.

Narzekanie jest dla kobiet w ciąży
lub jak kto do WC nie zdąży,
lecz zważ człeku domorosły,
że wokół mnie same wodorosty.

Niedźwiedź z prawidłowo funkcjonującą prawą półkulą,
z ciekawie rozwiniętą klatką piersiową,
z groźnie zwisającym dookoła futrem,
z wewnątrzmózgową epoką lodowcową.
Niedźwiedź który na widok muchy macha łapami,
dla zdobycia pokarmu przebiera się za królika,
a za grzechy ziemi obwinia trawę...
powiedział że mnie zje.

Roześmiałem mu się prosto w pysk,
a on mnie.

© 2010 Robert Zdrenka